Gandhi's Revenge vindt zijn oorsprong in de luwte van de roerige millenniumwisseling. Wellicht hebben we daarmee meteen een verklaring voor de onstuimige muziek van deze band. Behalve de gebruikelijke bezettingswisselingen en sporadische optredens valt er over de eerste jaren van het bestaan weinig schokkends te melden. Tot 2006, want in dat jaar ziet debuut cd “Has The World Gone Insane Or Are We Just Completely Mad” (lekker toegankelijke titel) het levenslicht. Deze zorgde voor de nodige uiteenlopende reacties en belangrijker nog, meer aansprekende optredens.

Vervolgens vonden nog wat zeer relevante wisselingen in bandleden plaats: twee gitaristen werden ingeruild voor een enkel exemplaar, terwijl de zanger gezelschap kreeg van een tweede. In de huidige vorm is Gandhi's Revenge inmiddels uitgegroeid tot een begrip in de regio, en durft zichzelf de hardste band van Almere te noemen. De band is in elk geval hun stijl al die jaren trouw gebleven, de punk/hardcore mix met een metalen randje die garant moet staan voor flink veel energie op het podium.

In het najaar van 2009 is het dan tijd geworden om het volgende wapenfeit op te gaan nemen in een poging om het huidige bandgevoel en niveau op schijf vast te leggen. Geen ID heet dit gevoelige werkstuk, dat in januari 2010 uiteindelijk op de nietsvermoedende mensheid wordt losgelaten. Wat vooral opvalt na eerste beluistering is de punk attitude die de cd uitstraalt. Vooral de twee Nederlandstalige nummers Geen ID en Ik Haat kennen een hoge punkuitstraling. Waarschijnlijk vooral door de neiging om mee te gaan zingen of schreeuwen, naar gelang je eigen capaciteiten. Ik haat alles want alles is kut is dan ook een one-liner die ik niet meer snel uit de hersenpan zal krijgen.

De overige vijf songs zijn dan dus in het Engels gezongen. Deze zijn wat mij betreft eigenlijk wel in twee categorieën te verdelen. Enerzijds de drie songs No Interest, Psycho en Silence. Dit drietal zou ik scharen onder de noemer hardcore: opzwepende ritmesectie, eenvoudig klinkende gitaarlijnen en twee elkaar opjuttende zangers. Vooral dat laatste aspect geeft Gandhi's Revenge wel wat extra's. De twee overgebleven songs Disbelief en Cold War zijn de nummers met de meeste metal invloeden. Deze twee bevallen me denk ik wel het best, vooral omdat deze twee nummers wat meer variatie kennen dan de wat meer rechttoe rechtaan benadering van de overige nummers.

Ik heb het idee dat Gandhi's Revenge het vooral van hun live reputatie moet hebben. Hoewel ik de band nog nooit op het podium bezig heb gezien, denk ik dat deze cd geen recht doet aan waar de band toe in staat is. Het moeilijke van punk en hardcore is ook vaak om de live energie goed vast te leggen, en ik betwijfel of dat op deze cd gelukt is.

Gandhi's Revenge is :

Tak - vocals
Hamish - vocals
Laurens - gitaar
Buur - bas
Guyon - drums